Spawalnictwo jest jedną z najstarszych dziedzin związanych z historią ludzkości. Już w prehistorii znano metody ogniskowego zagrzewania metali i skuwania ich. W starożytności opanowano sposoby spawania ołowiu i lutowania cyną. W średniowieczu wynaleziono stal, a spawanie ogniskowe i lutowanie stały się bardziej powszechne.
Rewolucja w spawalnictwie nastąpiła pod koniec XIX wieku, kiedy zaczęto stosować metody spawania gazowego i elektrycznego. W 1862 Fryderyk Wöhler odkrył węglik wapnia, a 32 lata później Henryk Maisson opracował sposób na jego przemysłowe wytwarzanie. W 1897 Claude i Hesse wynaleźli sposób na rozpuszczenie acetylenu w acetonie, umożliwiając tym samym jego przechowywanie. W 1901 Charles Picard opracował pierwszy spawalniczy palnik acetylenowo-tlenowy.
Równolegle powstała także inna metoda spawania – spawanie termiczne. Jednak to spawanie acetylenowe okazało się być bardziej praktyczne i po 1910 roku zostało zaadaptowane do spawania metali przemysłowych.
W Polsce już w 1882 polski inżynier Stanisław Olszewski i Rosjanin Mikołaj Benardos opracowali metodę spawania za pomocą łuku elektrycznego, która została później udoskonalona. W 1924 roku w Stanach Zjednoczonych wynaleziono spawanie metodą atomową, a następnie pojawiły się kolejne metody spawania, takie jak spawanie laserowe i plazmowe.
W dzisiejszych czasach spawalnictwo jest jedną z ważniejszych gałęzi przemysłu, bez której trudno sobie wyobrazić budowę maszyn i urządzeń, konstrukcje budowlane i infrastrukturalne oraz wiele innych dziedzin. Rozwój technologiczny spowodował, że dostępne są nowoczesne metody spawania, takie jak spawanie z wykorzystaniem robotów spawalniczych.